Pod koniec VI lub na początku VII wieku Serbowie przywędrowali z północy na tereny dzisiejszej Serbii południowej, Kosowa, Dalmacji, Bośni i Czarnogóry. Napływ nastąpił z obszarów tzw. Białej Serbii, położonej między Bobrem, Odrą, a Kwisą. Niektóre hipotezy mówią, że przodkowie, którzy pozostali na terenach Wielkopolski to Serbowie łużyccy. Główna migrująca grupa osiedliła się między górami Dynarskimi, Szarą Płaniną i Skopijską Czarną Górą a Sawą i Dunajem na północy.

Najdawniejszym znanym władcą Białej Serbii był w VII wieku Derwan, choć już wcześniej wspólnoty plemienne wybierały spośród arystokratycznej elity starszyznę. W IX wieku władzę przejęła dynastia Vlastimiroviciów.

Serbowie żyli przede wszystkim z hodowli i rolnictwa, ale z czasem zaczęli parać się także bartnictwem, rybołówstwem i myślistwe.

Gromadzili się w rozległe osady oparte na pokrewieństwie lub związkach sąsiedzkich. Ośrodki takie określano mianem werwu lub opsztiny.

Serbowie byli dobrymi wojownikami. Wysoko rozwinęli sztukę wojenną. Rzadko dopuszczali do bitew na otwartym polu. Odznaczali się sprytem i przebiegłością.

Ich wierzenia nie odbiegały od religii pozostałych Słowian. Czcili siły natury oraz bogów: Peruna, Swarożyca, Dadźboga.

To słowiańskie plemię zamieszkiwało prawdopodobnie tereny górnego biegu Wisły, czyli zachodnią część Małopolski. Ich grody były ogromne, ale nieliczne i słabo zabudowane, co mogłoby świadczyć, że służyły jako czasowe obszary schronienia w okresie wojen. Do najważniejszych ośrodków należały: Kraków, Wiślica, Stradów, Naszacowice.

Elementem charakteryzującym te tereny są wielkie kopce usypane z ziemi, szczególnie w okolicach Krakowa. Prawdopodobnie były one miejscami kultu lub pochówku ważnych postaci np. władców.

Nazwa plemienia wiąże się z  rzekami płynącymi wartko w swoim górnym biegu. Takie cieki wodne nazywano Wisłami. Ponieważ obszar od Karpat do Gór Świętokrzyskich obfitował w tego typu wody i niewielkie wodospady dlatego określano go mianem Wiseł.

W drugiej połowie IX wieku władca Wiślan został przymuszony do chrztu przez księcia Świętopełka Wielkiego pochodzącego z Wielkich Moraw. O akcie chrystianizacji mówi przekaz zawarty w Żywocie św. Metodego. Według tego źródła św. Metody namawiał władcę Wiślan do dobrowolnego chrztu i jednocześnie ostrzegał przed konsekwencjami odmowy.

Teza o zależności plemienia Wiślan od Państwa Wielkomorawskiego nie jest historycznie potwierdzona. Nie wyklucza się jednak wpływu potężnego sąsiada na ten słowiański ród. Wiadomo, że w X wieku teren Małopolski został przyłączony do Czech za sprawą Bolesława I Okrutnego (ojca Dobrawy). Nie istnieją historyczne źródła mówiące, kiedy i jak tereny Wiślan dostały się pod panowanie Piastów. Być może zajął je Mieszko I, a może dostał je od dziadka Bolesław Chrobry w wyniku nadania.

Plemię Wiślan, wymieniane w IX wieku w Geografie Bawarskim uznaje się dzisiaj za jedno z głównych (obok Polan), silnych plemion polskich, które przyczyniło się do ukształtowania państwowości.

CZESI

Czesi to plemię Słowian zachodnich zamieszkujące Kotlinę Czeską. Uważa się ich za głównych założycieli państwa czeskiego. Do grupy plemion czeskich zaliczani są także: Deczanie, Dulebowie, Lemuzowie, Litomierzycy, Łuczanie, Morawianie, Pszowianie, Siedliczanie, Zliczanie.

Chorwaci to plemię Słowian południowych, które osiedliło się na Bałkanach około VII w. n. e. Przywędrowali na te tereny prawdopodobnie z północy z Białej Chorwacji, co do której położenia do dziś trwają spory pomiędzy badaczami. Część za obszar pierwotnego siedliska tych Słowian uważa dzisiejsze północne Czechy i Śląsk. Inni wskazują Małopolskę a nawet Ukrainę.

Wzmianki o Białej Chorwacji odnajdujemy w dziełach Alfreda Wielkiego, Nestora i Konstantyna Porfirogeneta.

Nazwa Chorwatów pochodzi od tego, że początkowo zamieszkiwali oni ziemie w okolicach gór. Karpaty zaś to inaczej Cherby, Chryby (grzbiety, garby).

Po osiedleniu się na terenach południowych Chorwaci znaleźli w się strefie spornej pomiędzy Bizancjum a Frankami. Ich zjednoczenie nastąpiło około X wieku. Chrzest przyjęli w obrządku łacińskim.